Vallen hoort erbij

Posted on

Alle ingrediënten waren aanwezig: blauwe luchten aan de hemel, goede benen, fiets op orde en motivatie. De Rabobank Wielerronde van Oploo ging lekker. Halverwege de koers had er aan de rechterkant van het peloton een kleine valpartij plaatsgevonden, daar zat ik niet bij, want ik had net bedacht naar links te schuiven. Met nog zeven rondes te gaan begonnen de dames te dringen. Er waren twee dames op 10s voor het peloton uit. Het werd tijd om ze bij te halen. Plots lag de dame voor me op de grond en ik kon niet anders dan erover heen. Ik heb geloof ik niet eens meer geremd. Er lagen een aantal dames op en naast me. In een flits bedacht ik dat ik nu zelf onderdeel was van de spaghetti-kluwe die resulteert na een valpartij met wielrenners. Toen ik opkeek waren mijn fiets en ik anderhalve meter van elkaar verwijderd, beiden zonder erg. Vanwege de vermoedelijke hersenschudding van de dame over wie ik heen gevallen was, werd de ambulance gebeld en de koers geneutraliseerd. Gelukkig voor mij had de wedstrijdleiding mij niet nodig als hulpverlener. Na hervatting van de koers als 43e gefinisht. Van angst opnieuw te vallen was geen sprake dankzij dat fijne stofje adrenaline dat zegevierde in mijn bloed. Ik hoor ‘t m’n ploeggenoot nog zeggen: “Vallen hoort erbij.”

  • Share

1 Comments

  1. Raymond says:

    En hoe is het nu?

Leave a comment

Your email address will not be published.